سفارش تبلیغ
صبا ویژن

مُهر بر لب زده

دردی بود رد دل ، ذکری بود بر لب ... گفتم تابدانم تا بدانی ...

تو مشغول زندگى خودت هستى، درس و کار و عبادتت.                             سر و کله زدن با آدمها و مشکلات.                                                           خدا هم در گوشه زندگى، جایگاه کم رنگ خود را دارد.                                زمانى که همه درها بسته شد، یاد او می افتى و سراغش را می گیرى.

 

اما گاهى که وقت مى کنى و سرگذشت انسان عارفى را می خوانى،           قند در دلت آب مى شود.                                                                   حلاوت حال و آرامش شان، هوایى ات می کند                                              و گاهى بیشتر از آن، تصرفات و کراماتشان؛                                                 که کاش من هم چنین قدرتهایى داشتم                                                       و فلان مشکل را حل مى کردم!                                                              فلان مریض را که خیلى نگرانش هستم، شفا مى دادم.                             فلان بدبخت بیچاره را چاره ساز مى شدم ....

 

راستى آن وقتهایى که در اوج کدورت و غفلت و گناه،                                 کمى به خودمان مى آییم و یادى از آن سوى آسمان مى کنیم،                   دلمان براى این کارها می تپد؟ و یا دلتنگ خود خدا مى شویم؟

 

و چقدر دنیایمان کوچک است و خدایمان غریب!

 

کاش من و تو هم لذت دیوانگى و بى خودى را بچشیم،                                تا بدانیم این احوالات واقعى است و ما هم مى توانیم عاشق شویم.            کاش ما هم هرچه را که دست و پایمان را مى بندد                                        و از آسمان محروممان مى کند به دور بیندازیم                                               و سرمست شویم.

 

کاش این قبله شدن خود را کنار بگذاریم                                                    که ما را براى عاشقى خلق کرده اند                                                            و خواسته اند پروانه باشیم و نه شمع؛                                                         و در آتشش، دودى پراکنده شویم،                                                                و وجودى از خود به جاى نگذاریم!

 


 

سؤال:

چگونه حوادث آینده در پیشگاه خدا حاضر است؟

 

پاسخ:

« گذشته، حال و آینده » ساخته فکر و وجود محدود بشر است. زیرا وجود ما هم از نظر « زمان » و هم از نظر « مکان » محدود است. محدود بودن ما از نظر مکان، مفاهیم « دور و نزدیک » را برای ما به وجود آورده. آیا اگر وجود ما تمام جهان را پر کرده بود، دور و نزدیک برای ما مفهومی داشت؟!

 

همچنین محدود بودن ما از نظر « زمان، گذشته و حال و آینده » را در مغز ما ترسیم می کند. « حال » زمانی است که ما در آن زندگی می کنیم و « آینده » زمانی است که بعد از ما می آید و « گذشته » زمانی است که قبل از ما بوده؛ یعنی در همه جا مقیاس وجود ماست.

 

لذا آنچه برای ما « زمان گذشته » است، برای کسانی که یک قرن پیش از ما می زیسته اند، « زمان حال » و برای کسانی که دو قرن پیش بوده اند، زمان « آینده » بوده است! بنابراین برای وجود بی نهایتی که در هر زمان و مکانی هست، این مفاهیم ابداً معنی ندارد و او گذشته و آینده را مانند حال می بیند و می داند.

 

اینکه می گوییم: حوادث آینده الان وجود ندارند؛ صحیح است. زیرا « الان » اشاره به زمان حال است که ما در آن زندگی می کنیم. ولی این دلیل بر آن نیست که آینده حتی در ظرف خود وجود ندارد، بلکه هر موجودی در ظرف خود وجود دارد.